Niebieskie dziury zyskały swoją nazwę od kontrastu pomiędzy ciemnoniebieskimi wodami głębin i płytszymi, jaśniejszymi wodami okalającymi je.
Niebieskie dziury mogą istnieć zarówno na lądzie, jak i w morzu.
300.000 lat temu deszcz wydrążył dziury wapiennej warstwie na Wyspach Bahama. Kiedy osad pogrubił warstwę wapinną, dziury te stały się jaskiniami.
Wapń jest porowaty i w momencie, gdy poziom morza się podnosił, przepuszczał słoną wodę, zatapiając jaskinie.
Woda słodka z góry miesza się ze słoną u dołu tworząc linię zwaną Halocine.
Reakcja chemiczna na linii Halocine z udziałem wapnia powoduje powstawanie poziomych wałów.
Halocine znajduje się poniżej poziomu morza.
Zalanie niebieskich dziur w momencie, gdy podnosi się poziom wód morskich zmienia skład chemiczny niebieskich dziur; a te stają się wehikułami czasu.
Ciśnienie, jakie wywiera ciało człowieka na powierzchnię wody podaje się w jednostkach zwanych atmosfery techniczne (odpowiada ciśnieniu na poziomie morza).
1 atmosfera techniczna odpowiada naciskowi słupa powietrza na ciało człowieka.
Co 10 metrów wgłąb morza ciśnienie wzrasta o 1 atmosferę.
Ciśninie wzrasta zgodnie z poziomem, w którym gazy z powietrza rozpuszczają się w obiegu krwionośnym i tkankach.
Jeśli nurek znajduje się pod wodą zbyt długo, azot może się gromadzić w obiegu krwionośnym, powodując narkozę. Jeśli nurek wynurza się zbyt szybko, gaz wydostaje się z krwi w postaci bąbelków, powodując chorobę dekompresyjną - napady bólów mięśniowych.
Michael Pateman jest pierwszym archeologiem z Wysp Bahama, który bada i dokumentuje ludzkie szczątki w ich naturalnym położeniu w niebieskich dziurach.
Odzyskane przez Patemana kości są datowane na 1200 rok.
Termin "Lucayans" oznacza "ludzie wysp".
Lucayans byli rolnikami i rybakami, którzy przybyli na Wyspy Bahama w 800 r. n. e.